στάδιο της Παναχαικής και καταλήγει στη μαρίνα της Πάτρας. Η
διαδρομή ορίζεται από τρεις ελείθερους χώρους, φυτεμένους ή όχι
που ήδη βρίσκονται εκεί και δημιουργούν μια νοητή πορεία από το
στάδιο προς τη θάλασσα.
Η αρχική σκέψη είναι κάποια σημεία της διαδρομής αυτής να είναιπάνω στο δρόμο και να ορίζονται με χώρους που εναλλάσσονται -
σηματοδότηση πάνω στο δάπεδο ή τούνελ, κι άλλα να είναι στη στάθμη
της θάλασσας ή και υποθαλλάσια. Η εναλλαγή στις διαδρομές θα εντοπίζεται
στο μέσο που χρησιμοποιεί κάθε επισκέπτης - για παράδειγμα ο τρόπος με τον
οποίο θα χειρίεται ένας επισκέπτης το σκέιτ, και το κατά πόσο θα μπορεί
να υπερβαίνει τα εμπόδια που θα βρίσκονται στη διαδρομή θα είναι καθοριστικό
για το ποια τελικά θα είναι η διαδρομή που θα ακολουθήσει. Ο τρόπος αυτός θα
δημιουργεί μια τυχαιότητα στις διαδρομές κάνοντας τον κάθε επισκέπτη να
έχει τη δική του πορεία.
Τέλος ανάλογα με το μέρος της διαδρομής θα υπάχει και μια διαφορετικήλειτουργία - πορεία για πεζούς, ποδηλασία, πίστα με πορείες για σκέιτ,
στάση και παρατήρηση, εκθεσιακός χώρος.